Вот моя деревня…

Воляй лёсу сення гасцюем ў вёсцы Воспiн Акцябрскага р-на Гомельскай вобласцi, што на Рудабельшчыне Палесскай вобласцi (больш звыкла), размаўляем з яе дарослымi дзецьмi, якiм не ўсёроўна за лёс свайго роднага кутка, i якiя прыязджаюць сюды часцей i часцей, бо ў горадзе душна и цесна, а чалавейникаў не памяншаецца.

Воспiн (бел.), Оспин (рус.) упершыню сустракаецца ў запiсах «Метрических Книг прихода Волосовичской Рождество-Богородской Церкви» пачынаючы з 1906-1909гг, тып пасялення азначаны некалькiмi хутарамi, колькасць жыхароў 153 ў 21двары; а вось вёскай Воспiн стаў называцца ў 20-я годы 20-га ст. – так вырашылi саветы – бо, верагодна, тады i нарадзiўся план абкрадання пад назвай «калектывiзацыя» цi больш зразумелым словам «раскулачванне». Згодна перапiсу насельнiцтва 1926г, Воспiн цвёрда замацаваўся вёскай, i ў ей жылi 125мужчын i 123 жанчыны. Падрабязных цiкавых дэталей аб нашых вёсках можна даведацца па спасылцы нiжэй.

А мы вызначаем, чаму гарадская моладзь, пераеўшы вяршкамi цывылiзацыi, сення зацiкаўлена ў адраджэннi вёсак больш, чым ix бацькi, i здаецца нашмат больш чым сама дзяржава? Высвятляем хто такiя даўншыфцеры.

Цi ведае хто-небудзь – навошта i з якога перапугу раённая ўлада Рудабельшчыны безапеляцыйна i без анiякiх кампенсацый знiшчае цэлыя хаты – нават не кансервуе, а ў прамым сэнсе – варварскiм спосабам хавае ў пясок назаўсёды, быццам замятае сляды чагосьцi (можа сляды незаконных дзеянняў злачыннай улады мінулага стагоддзя, быццам бы i не было нiчога)? PS: а вось на Брэстчыне такое не практыкуецца, бо гэта СОРАМНА! (спасылка нiжэй)

Шукаем адказ, хто надзяляе ўладу гэткiм «правам» разам з хатамi i вёскамi закопваць амаль векавую гiсторыю цэлых пакаленняў, каб нiчога не засталося – нават духу нашых беларускiх продкаў, – якiя ў свой час афiцыйна i законна, сумленна i спаўна аплацiлi кроўнымi грашыма свае дзесяцiны зямель, на якiх спакойна будавалi сваiмi рукамi хаты, марачы аб лепшым жыццi нашчадкам!?!

Разважаем, дакуль безумоўных спадароў сваей зямлi будуць рэгулярна пампаваць i аддымаць тое, что шмат вякоў iтак з ўсiх бакоў належыць iм?? Чаму ў сацыяльна-арыентаванай краiне ў цэнтры Еўропы паняцце «прыватная ўласнасць» icнуе толькi на словах?

Эксклюзiўныя архiўна-гiстарычныя факты пра нашыя вёскi: https://ignatovichs.blogspot.com/
Жыхары Брэстчыны аргументуюць чаму сорамна закопваць хаты:
Коратка пра даўншыфцiнг http://downshifter.by

Пазней, пасля прагляду роліка пра Воспін, адзін з падпісчыкаў даслаў такое наступнае павеамленне:

Прывітанне, Андрэй! Я зяць Уладзіміра Якаўлевіча Ігнатовіча, пра якога ў відэа з Воспіна згадвала Марыя https://youtu.be/5–p1288Wts?t=142 як дзядулю, што жыве ў іншым горадзе з малодшай дачкой. Каля года-паўтара таму мы з жонкай агледзелі ў інтэрнэце відэа (архіўнае, не зусім свежае), як на Рудабельшчыне каровы падохлі https://youtu.be/EMaQtQZpRBE. Паказалі яму. Я не адразу, але пачаў здымаць. Вось што атрымалася. Паглядзіце, калі ласка, можа вам прыдасца. Дзед яшчэ моцны. Я неяк думаў паказаць гэты відос вам, але рукі не даходзілі. Бо па добраму, яго трэба караціць. Але актуальнасць сваю яно і сёння не страціла ў кантэксце “абасраных кароў”. Як на мой погляд, сама для Рудабельскай паказухі. І па змесце, і па геаграфіі:)

Игнатович Владимир Яковлевич (26.10.1922, Радков, Рудобельщина).
✔️ Родился и вырос в Радкове, женился на односельчанке Анастасии Фёдоровне Силивон, вырастили с супругой четверых детей, всю жизнь работали в колхозе и жили в любви и счастье..
✔️ Разные поколения Игнатовичей (от белорусов в составе Царской России до белорусов незалежнай)…
✔️ В конце 19-го века, с дозволения вышестоящих, его прадед выкупил обрабатываемую им землю (1864г) у помещиков, тем самым желая облегчить себе жизнь и жизнь своих потомкам, в последствии передав наделы своим сыновьям (деду и братьям деда Владимира Яковлевича).
✔️ В начале 20-го века его дедов и прадедов раскулачили (читай обворовали), насильно переселили, наделив заведомо меньшим размером земли (всем жешь поровну!), ну а кто не оказался добровольцем вступления в колхозы – получили путевку в Сибирь, или ВМН, таким образом, у молодежи обнулили ценности (усе должно быть колхозным), перевоспитали, перепрограммировали, а молодых только что сформировавшихся мужчин обязательно направили на как раз подоспевший фронт, многие из которых не вернулись, включая и Якова Феодоровича Игнатовича 03.01.1894-1944 – отца Владимира Яковлевича.

✔️Сегодня дедушка с удовольствием рассказывает истории из первых уст. Особенно много гостей принимает на день Победы – школьники и из БРСМ…..
а для нас – его краткая история очень типична для наших земляков Рудабельщины.. здоровья и долголетия Владимиру Яковлевичу!

✔️ Смотрим архивное видео, где яростно и от души РЕАЛЬНЫЙ ПАСТУХ с опытом беспокоится за действия бесхозяйственников и не очень толковых управленцев колхоза на Рудабельщине, сердечно переживает за падение коров, и не понимает как это так может быть чтоб не хватило еды коровам. Владимир Яковлевич после войны в колхозе им.Горького работал пастухом !внимание! – ВСЮ жизнь! Гордо подчеркивает, что это и есть его секрет долголетия: “движение – это жизнь!”
подробнее о нашем герое: https://ignatovichs.blogspot.com/2019/08/VladimirYakovlevichIgnatovich.html

Advertisements

Пакінуць адказ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Змяніць )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Змяніць )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Змяніць )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Змяніць )

Connecting to %s